มองคนอ่อนแอ และมองคนร้องให้ บางคนปวดใจ กับรักที่มี บางคนทุ่มเท ทุ่มใจให้เต็มที่   ไม่เห็นว่ามี อะไรคืนมา   ฉันแค่อยากถามสิ่งที่ทำนั้นเพื่อใคร ที่ทำลงไป เหน็ดเหนื่อยบ้างไหม เพื่อคำว่ารักแล้ว อะไรก็ยอมทน เพื่อบางคน อะไรก็ยอมทำ ทุ่มเททุกอย่าง ทำเพื่อคำว่ารัก   แต่หากว่ารักแล้ว ไม่มีอะไรดี   และนานไป ไม่ได้อะไรคืน   รักไปทำไม จะอดทนไปถึงไหน ไม่เข้าใจ จนมาเจอะเธอ ที่ทำฉันร้องให้ ทำให้ปวดใจ กับรักที่มีฉันได้ทุ่มเท ทุ่มใจให้ทั้งที ที่เห็นก็มี แต่รอยน้ำตา   รู้เลยตอน…นี้ สิ่งที่ทำให้สู้ทน อยู่กับบางคน อย่างมีความหวัง   เพื่อคำว่ารักแล้ว อะไรก็ยอมทนเ   พื่อบางคน อะไรก็ยอมทำ     ฉันทำเพื่อเธอ ทำเพื่อคำว่ารัก… ต่อให้เมื่อรักแล้ว ไม่มีอะไรดี นับเป็นปี ไม่มีอะไรคืนฉันยังทนไป เจอะกับตัวเองถึงรู้.ถึงเข้าใจ เพื่อคำว่ารักแล้ว อะไรก็ยอมทน   เพื่อบางคน อะไรก็ยอมทำ   ฉันทำเพื่อเธอ ทำเพื่อคำว่ารัก… ต่อให้เมื่อรักแล้ว ไม่มีอะไรดี นับเป็นปี [...]

另一个人在我们相遇之后的冷静中,看着标尺疑惑不解,自己的脚才可以踩到昨天的脚印.只是倔强地相信,那也是你昔日的脚印.  —题记   对着一张白纸,沉默了许久.想象着,在飞驰的地铁里,坐在一个偏僻的角落里.时间被无限缩短,空间被无限拉大.每次一个人走进陌生的地下铁,心里总怀着一份忐忑,方向对我而言是那么陌生,害怕自己迷失在这座陌生的城市.就像地下铁里的那个女孩,一直在寻找地下铁的出口,一直在期待一个熟悉的身影. 进入和走出是两个重大的命题.总是可以遇见不同的人,最终搭乘同一列车,去填充另一张画面上的人物表情.王宁德的作品<就这样>就是表达了这样一个主旨.淡定的生活,却似乎总会发生戏剧般的故事.走在幽深的石板路上,总会和陌生的人不期而遇,只是刹那的擦身而过,没有语言的交流.我习惯性地低头看地面的事物,看那些花儿开了没,那些小草探出头了没.偶尔,会邂逅一些熟悉的朋友.猛然间,抬头凝望,我才发现,他已经站在我面前,怪异地看着我.而我总是慢半拍才缓过神来,接着,便是彼此的相视而笑,轻轻地互道一声:”原来你也在这里.”莫名地,相信一种命中注定的相遇,确定无疑.只是我们不知道相遇的间隔周期有多长.而花什么时候开是有季节的,它知道花开的周期,而我们只是无措地等待,漫长而无期. 有时候,跳过了电影的一段剧情,但还是继续看完了这部电影.原本以为错过的那些剧情很重要,最后恍然苏醒,那些残缺的情节并不影响整个剧情的发展,它的轮廓依然是清晰的.自以为重要的东西,随时间的冲淡, 慢慢地被时间给淡化了.倾斜的天平渐渐趋于平衡,直至静止.它是冷静的东西,总会在两个重要的事物中权衡,如此清醒. 从这张画出来,进入另一张画,中间总会有脚印.踩下的足迹,无论怎样擦拭,始终遮掩不了走过的脚印.当我们走进另一个岔口,回眸身后,零落的脚印凹凸不平.在昏暗的灯光下,它们是那么模糊,却也明晰.但是它们是真实存在的，无法幻灭.人生的旅途上,遗留了很多深浅不一的脚印.那是对过往的记忆.只是有时,不愿观望它们,心怀胆怯.抑或是心还不曾坦然. 安妮曾写道:”彼此更应该始终保持一种清洁的干脆的关系.贪或不贪,有时仅对所欲占有的,是否愿意与之保持这样的距离”.习惯和一些一生都不太可能见面的朋友互通邮件.虽然素未谋面,但每次打开邮件,看到从遥远地方书写的文字时,倍感亲切温馨.这种关系既陌生又熟悉,保持这样一种微妙的距离.既不会产生过分的疏远,也不会带来过分的亲密.只是很喜欢这样,静静地等待,感受文字带来的气息,夹杂着一个城市的空气,些许清新,些许淡然;散发着一个人呼吸的频率,些许急促,些许不安.慢慢地,心会平和下来.虽不是很很了解彼此,但瞬间欢愉彼此的言语,这样也很好.曾经幻想,若是信封写上虚无的地址,它又会寄向何方?或许早已消失了踪迹,无处可寻. 每个人心中都有不能说的秘密.时而喜欢,一个人在秘密花园默默地分享内心悲喜.而有时,内心的情感如潮水般奔涌不息,我相信,河岸会决堤,它会被滔滔江水所冲垮.它所期望的是,有一个适合它生存的港湾,能承载它心中的希冀.在一个个月朗风清的夜晚,静默聆听世间万物的呓语.蓦然沉寂,如果我的双脚踩到了你昨日的脚印,心抑或是感动的,守望的是同一片天空下的美好.当熟悉的音乐萦绕耳旁,最初的那份痴狂依然深刻.只是纪念.那些消逝的青春岁月,美好而残忍. 但愿彼此都能在苦痛中感受到另一种幸福的滋味,总觉得时间的影子离我越来越远,而我越来越跟不上它的脚步;在人生的迷途上越走越远,愈渐迷失了方向.一眼望不尽的轨迹,蔓延至最遥远的天际.下一站,我们将会在哪一个出口数落曾经踩过的那些脚印?      ——————–关于电子杂志后记——————————————— PS下载地址：click here…  沉默太久,总是想寻找一个地方流露心声,或许是压抑太久,潜伏的思绪就会不由自主萌发,毫无退路. 第一次做电子杂志,只是想把它作为一份礼物送给喜欢寂寞的朋友.生日只是一个数字,本身并无意义.虽然离真实很遥远,不过也美好.对那些记忆深处的音乐和电影,依然是那么清醒而深刻.或许,关乎青春的岁月,我们都在怀念。让人欢喜,亦然欣慰.于是把美好也呈现在这里.个人只是很喜欢里面自己写的文字.只是很寥落的文字,很言简.